2026)

Την Τρίτη 3 Φλεβάρη 2026, ανοιχτά της Χίου, 15 άνθρωποι δολοφονήθηκαν στη θάλασσα ύστερα από σύγκρουση σκάφους του Λιμενικού με βάρκα που μετέφερε μετανάστ-ρι-ες. Δεκάδες τραυματίστηκαν ανάμεσά τους παιδιά. Άλλοι-ες ανασύρθηκαν νεκροί-ές, άλλοι-ες πάλεψαν να κρατηθούν στη ζωή μέσα στο σκοτάδι, στον πανικό και στα κύματα. Ό,τι κι αν επικαλεστούν οι αρχές το αποτέλεσμα είναι ξανά το ίδιο: τα σύνορα σκοτώνουν και το ελληνικό κράτος τα φυλάει με θάνατο.

Για μας αυτό το γεγονός δεν αποτελεί «ατύχημα» αλλά είναι το προβλέψιμο προϊόν μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες ζωές ως απειλή, ως περίσσευμα, ως αριθμούς σε δελτία τύπου. Είναι η καθημερινή βία της Ευρώπης-φρούριο, των επαναπροωθήσεων, της στρατιωτικοποίησης του Αιγαίου και της θεσμικής ατιμωρησίας. Είναι η λογική που θέλει τον πνιγμό να λειτουργεί ως μήνυμα αποτροπής που λέει “μην έρχεστε”. Κι όταν έρχεστε να ξέρετε ότι η θάλασσα έχει μετατραπεί σε πεδίο κρατικής βίας όπου η ανθρώπινη ζωή υποτάσσεται στους μηχανισμούς αποτροπής.

Το κράτος αλλάζει αφήγημα ανάλογα με το τι “βολεύει” αφού άλλοτε μιλά για «συμπλοκές», άλλοτε για «επικίνδυνους ελιγμούς» κι άλλοτε για «διακινητές». Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ουσία, ότι η ζωή των μεταναστ-ρι-ών θεωρείται αναλώσιμη και πάνω σε αυτή την αναλωσιμότητα χτίζεται μια ολόκληρη βιομηχανία αστυνόμευσης, φόβου και μισαλλοδοξίας που τροφοδοτεί και τις φασιστικές εφεδρείες.

Αρνούμαστε να συνηθίσουμε τον θάνατο στα σύνορα. Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι υπάρχουν μορφές ζωής που να είναι λαθραίες. Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία, είναι πολιτική στάση, είναι συλλογική ευθύνη και πράξη αυτοοργάνωσης από-τα-κάτω, χωρίς αναθέσεις και διαμεσολαβήσεις.

Καμία κοινωνία δεν είναι αθώα απέναντι στη βία που ασκείται στο όνομά της. Όταν ανεχόμαστε, σιωπούμε ή συνηθίζουμε τις δολοφονίες στα σύνορα γινόμαστε μέρος της κανονικότητάς τους. “Κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του” και εμείς φέρουμε ευθύνη για τις κρατικές δολοφονίες που τελούνται στο όνομά μας όσο δεν τις μετατρέπουμε σε υπόθεση συλλογικής ρήξης και πολιτικής δράσης.

Όταν πνίγονται άνθρωποι στα σύνορα, όταν κλείνονται σε στρατόπεδα, όταν κυνηγιούνται στις πόλεις, η επίθεση είναι συνολική γιατί είναι πρόβα γενικευμένης πειθάρχησης, είναι υπόδειγμα βίας που επιστρέφει σε όλους-ες. Οι ίδιες λογικές που δοκιμάζονται πάνω στους-ις πιο ευάλωτους-ες, επιστρέφουν αργά ή γρήγορα σε ολόκληρη την κοινωνία.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη δεν περιμένουμε «λύσεις» από κυβερνήσεις, μηχανισμούς και θεσμούς που τη γεννούν. Απαντάμε με αυτοθέσμιση, με συλλογικές δομές αλληλεγγύης, με ανοιχτές διαδικασίες και άμεση δημοκρατία, με πολιτική παρουσία της κοινωνίας χωρίς ανάθεση σε ειδικούς και σωτήρες.

Να σταματήσουν οι δολοφονικές επιχειρήσεις στα σύνορα.
Να σταματήσουν οι επαναπροωθήσεις και η στρατιωτικοποίηση του Αιγαίου.
Αλληλεγγύη στους-ις επιζώντες-ώσες, στήριξη με υλικούς όρους, παρουσία, οργάνωση.
Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστ-ρι-ών για αξιοπρέπεια, ελευθερία και κοινωνική αυτονομία.

Οι δολοφονιες όπως στη Χίο & την Πύλο θα συνεχίζονται όσο σιωπούμε ως κοινωνία.
Κανένας-καμία νεκρός-ή στα σύνορα.
Για έναν κόσμο χωρίς κράτη, σύνορα και εκμετάλλευση.
Για μια κοινωνία που αποφασίζει συλλογικά για τη ζωή της.

Αυτενέργεια – πολιτική συλλογικότητα
με την άμεση δημοκρατία για την ατομική & κοινωνική αυτονομία

Σκίτσο: David Foldvari