3 χρόνια ΤΕΜΠΗ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ – ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ
Τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, βρισκόμαστε ακόμη αντιμέτωποι με μια επίμονη και πολυεπίπεδη προσπάθεια συγκάλυψης της αλήθειας: η κύρια ανάκριση έχει ολοκληρωθεί, η μεγάλη δίκη με 36 κατηγορούμενους ετοιμάζεται να ξεκινήσει στη Λάρισα, όμως οι πολιτικές ευθύνες παραμένουν στο απυρόβλητο και η κυβερνητική πλειοψηφία φρόντισε, ήδη από την Εξεταστική της Βουλής, να περιορίσει μάρτυρες και χρονικό πλαίσιο, κλείνοντας βιαστικά τον κύκλο της «διερεύνησης». Την ίδια στιγμή, παράλληλες δικαστικές διαδικασίες, όπως εκείνη για τα «χαμένα βίντεο» της φόρτωσης του εμπορικού τρένου, σέρνονται με συνεχείς αναβολές, ενώ αιτήματα των συγγενών –από την πλήρη πρόσβαση στο ανακριτικό υλικό μέχρι την εξέταση δειγμάτων στο εξωτερικό– απορρίπτονται ή αντιμετωπίζονται τυπικά, βαθαίνοντας το αίσθημα ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός διαχείρισης της κοινωνικής οργής παρά ως εργαλείο αποκάλυψης του εγκλήματος.
Οργή και ντροπή ξεχειλίζει για το προαναγγελθέν έγκλημα. Το κράτος αποδείχθηκε ΑΝΙΚΑΝΟ να διαχειριστεί ακόμη και τα πιο βασικά κοινά αγαθά προς όφελος της κοινωνίας, όπως είναι οι φθηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες. Απαξίωσαν και κατέστρεψαν το πιο οικολογικό μέσο μεταφοράς που υπάρχει. Η διαχρονική συστηματική υποχρηματοδότηση, η ιδιωτικοποίηση και η έλλειψη ελέγχων του σιδηροδρόμου δημιούργησαν ένα περιβάλλον όπου μια τέτοια τραγωδία ήταν προδιαγεγραμμένη. Έτσι, το έγκλημα στα Τέμπη δεν είναι «δυστύχημα», ούτε αλληλουχία ατυχών συγκυριών. Είναι το επιστέγασμα ενός βαθιά διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που θέτει το οικονομικό κέρδος και την πελατειακή αναπαραγωγή του πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ότι αυτό το μοτίβο δεν είναι εξαίρεση αλλά κανόνας στο πώς το κράτος και το κεφάλαιο διαχειρίζονται τις ζωές μας. Στη Βιολάντα, η δολοφονία πέντε εργατριών παρουσιάστηκε ως «τραγικό δυστύχημα», την ώρα που κυβερνητικοί αξιωματούχοι έσπευδαν να διαβεβαιώσουν πως «δεν φαίνεται να έχουν παραβιαστεί ζητήματα εργασίας», παρότι το πόρισμα έκανε λόγο για πολύμηνη και εκτεταμένη διαρροή προπανίου σε παράνομο υπόγειο χώρο και εργοδοσία που είχε αντιληφθεί τη μυρωδιά χωρίς να διακόψει τη λειτουργία του εργοστασίου. Αντίστοιχα, στη Χίο, η «ασφάλεια των συνόρων» μεταφράστηκε σε 15 νεκρούς μετανάστες, όταν φουσκωτό με δεκάδες ανθρώπους εμβολίστηκε από σκάφος του Λιμενικού και ανετράπη, με την επίσημη εκδοχή να ρίχνει όλο το βάρος στους «διακινητές» και στους χειρισμούς του μικρού σκάφους, ενώ μαρτυρίες και ρεπορτάζ εγείρουν για ακόμα μια φορά σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο της επιχείρησης και τις πραγματικές επιλογές των αρχών. Από τα εργοστάσια μέχρι τις ράγες και από τα σύνορα μέχρι τους χώρους δουλειάς, επανέρχεται η ίδια σταθερά: κέρδος και έλεγχος πάνω από τη ζωή, συγκάλυψη πάνω από τη δικαιοσύνη.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, η προσπάθεια να μετατραπεί ο αγώνας για τα Τέμπη σε πολιτική καριέρα και κομματικό σχέδιο δεν είναι μια «ουδέτερη» πολιτική επιλογή αλλά μια βαθιά αντιφατική κίνηση. Η Καρυστιανού, που για πολλούς/ές συμβόλισε την οργή, το πένθος και την αδιαπραγμάτευτη απαίτηση για δικαιοσύνη, επιλέγει να μεταφράσει το «δεν έχω οξυγόνο» σε κομματικό πρόγραμμα, σε προτάσεις διαχείρισης του ίδιου συστήματος που γέννησε το έγκλημα. Έτσι, ο συλλογικός πόνος κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό κεφάλαιο, τα πρόσωπα των νεκρών σε προεκλογικό υλικό και η ενοχή του κράτους σε υπόσχεση «καλύτερης διακυβέρνησης», ενώ η ανάγκη να γίνει «αποδεκτός παίκτης» στο θεσμικό παιχνίδι οδηγεί σε θέσεις πλήρους ενσωμάτωσης, όπως οι συντηρητικές τοποθετήσεις για τα δικαιώματα των γυναικών, που αναπαράγουν πατριαρχικές κανονικότητες αντί να τις αμφισβητούν. Αυτή η μετάβαση από τον δρόμο στην κάλπη δεν ενισχύει τον αγώνα αλλά τον απονευρώνει, γιατί μεταφέρει τη σύγκρουση από τις πλατείες και τις συλλογικές διαδικασίες σε ένα πεδίο όπου κυριαρχούν το θέαμα, οι ειδικοί και οι «ρεαλιστικοί συμβιβασμοί».
Μέσα σε αυτό το τοπίο κρατικής και καπιταλιστικής απαξίωσης της ζωής, στους δρόμους βρισκόμαστε και όλοι-ες ΕΜΕΙΣ ενάντια στην ολοένα και μεγαλύτερη υποτίμηση των ζωών μας, βάζοντας μπροστά τις διεκδικήσεις για μια καλύτερη ζωή. Τα τεράστια ποσοστά εκλογικής αποχής δείχνουν ήδη τη σημερινή μη νομιμοποίηση του συστήματος εξουσίας, ενώ την ίδια στιγμή οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη –οι μεγαλύτερες της μεταπολίτευσης– φανερώνουν ότι η κοινωνική πλειοψηφία μπορεί να εκφράζεται μαζικά έξω και πέρα από τις κάλπες. Είναι κρίσιμο να θυμόμαστε ότι η πραγματική δημοκρατία δεν ταυτίζεται με τους κομματικούς μηχανισμούς αλλά με την άμεση συμμετοχή της κοινωνίας στις αποφάσεις και με τη λογοδοσία· γι’ αυτό και κάθε εξουσία φοβάται την άμεση δημοκρατία, γιατί όταν οι πολίτες αυτοοργανώνονται, συναντιούνται στον δρόμο, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας και εκπαίδευσης, παύουν να αποδέχονται ως δεδομένη την κυριαρχία κάθε «ηγέτη» ή κόμματος και διαμορφώνουν οι ίδιοι τη μοίρα τους.
ΤΕΜΠΗ, ΠΥΛΟΣ, ΧΙΟΣ, ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΟΤΙ Η «ΑΣΦΑΛΕΙΑ» ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
ΑΜΕΣΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΣΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ– ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Συλλογικότητα «ΑΥΤΕΝΕΡΓΕΙΑ» – aftenergeia.gr
για την ατομική και συλλογική αυτονομία
*Ανοιχτές Συνελεύσεις στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο TRISE κάθε 2 Πέμπτες*
–‐——————
Η φωτογραφία είναι από την παρουσία μας στη συγκέντρωση στην Αθήνα 28/2/26
